ღ•**•.ღتــرســـیـــم عــشـــقღ.•**•ღ
در بين تمامي مردم تنها عقل است كه به عدالت تقسيم شده زيرا همه فكر ميكنند به اندازه كافي عاقلند.
عصر آدم آهنی...
تو عصر برو جای بلند
تو عصر آدم آهنی
تو عصری که هرکی میاد
آخر میشه یه رفتنی
تو عصری که پاره میشن
نامه ها مثل رشته ها
برای هم غم میارن
مردم جای چشم روشنی
تو عصری که عاشقی
مال روزای اوله
پر پر میشه شبیه یاس
آب میشه مثل بستنی
تو عصری که دوسِت دارم
به گفتن آسون ِ ولی
کمتر میشه پیدا کنی
یه آدم دوست داشتنی
تو عصری که چشمها جای
کتاب واست قصه میگن
اما دریغ از چشای
پر از سوال و خوندنی
تو عصری که حرفها باید
همیشه پیش خودت باشه
چقد شکنجت میکنن
این حرفای نگفتنی
تو عصری که معشوقه ها
مثل لباس عوض میشن
روی طناب خاطره
میشن لباس شستنی
تو عصری که تنها میشی؛
دلت میخواد کسی باشی
اما کسی نیست که باهاش
بشینیو حرف بزنی
تو عصری که تا میره و دل میده دست کسی
بهت میگه ؛ یا که میگن
باید ازش دل بکنی
تو عصری که باید یه جور؛ تمام دنیا رو گشت
دنبال یه فرشته ی نقره ای رنگ ِ موندنی
تو عصری که فقط باید ؛ به حال مردمش گریست
باید نشستو گریه کرد
اونم چه گریه کردنی
تو عصری که تصلیتا
تبریکا و عیادتا
گاهی تماسه و گاهیم یه رفتن ایستادنی
تو عصری که دس بزنی برگا میریزن رو زمین
قلبای مهربون شدن ؛ چینیهای شکستنی
فقط یه آرزو دارم که هم محاله هم بزرگ
من آرزو دارم که تو بگی دلت برام تنگ شده....
داســتـــان شــقــایـــــق....
شــقــایــق گــفــت بـا خـنــده : نــه بـیـمــارم ، نــه تــب دارم
اگــر ســرخــم چــنــان آتـــش حــدیــث دیــگـــری دارم
گــلـی بـــودم بــه صــحـرایــی نــه بـا ایــن رنـگ و زیــبـایـــی
نـبــودم آن زمــان هــرگــز نــشــان عـشـــق و شـیــدایـــی
یـکــی از روزهــایــی که زمــیـن تــبــدار و ســـوزان بــــود
و صــحــرا درعــطــش مـیــســوخــت تـمـــام غـنـچــه هــا تـشـــنـــه
و مــن بــی تـــاب و خــشــکــیـــده تـنــم در آتــشـــی مــی ســوخـــت
ز ره آمــد یــکـــی خــســتــه بــه پـایــش خــار بـنـشــســتـــــه
و عــشــق از چـهــره اش پــیـــدای پــیــدا بــود ز آنــچــه زیــر لـــب مــی گــفــت
شـنـیــدم ســخـت شــیــدا بــود نـمــی دانــم چــه بـیــمـــاری
بــه جـــان دلــبــرش افــتــاده بـــود امـــا !
طـبـیـبــان گــفــتــه بــودنــش اگـــر یـــک شــاخــه گـــل آرد
از آن نــوعــی کـــه مــن بــودم بــگــیــرنـــد ریــشــه اش را و بـســوزانــنــد
شــود مــرهــم بــرای دلــبـــرش آنــدم شــفـــا یـــابـــد
چـنــانــچـــه بــا خــودش مــیــگــفـــت بـســی کـــوه و بــیــابــــان را
بــســی صـحـــرای ســـوزان را بــه دنــبــال گــلـــش بـــــوده
و یــک دم هـــم نــیـاســوده کــه اوفــتــاده چـشــم او نــاگــاه بــه روی مـــن
بــدون لــحـظــه ای تــردیـــد شــتــابــان شـــد بـــه ســوی مـــن
بـــه آســانــی مـــرا بـــا ریـــشــه از خــاکـــم جــدا کـــرد و بــــه ره افـتــاد
و او مــیــرفـــت و مـــن در دســت او بــــودم
و او هـــر لـحـظــه ســر را رو بــه بــالاهـــا تــشـکــر از خــدا مــی کـــرد
پــس از چــنــدی هــواچــون کـــوره ی آتــش زمــیـــن مــی ســوخـــت
ودیــگــر داشــت در دســتــش تــمـــام ریـــشـــه ام مـیــســوخــت
بــه لـبــهـایــی کــه تــاول داشــت گــفــت : امــا چـــه بــایــد کــــرد؟
در ایـــن صــحــرا کـــه آبـــی نـیــســـت
بــه جـانـــم هــیــچ تــابــی نــیـســـت
اگــر گـــل ریــشــه اش ســـوزد کــه وای بـــر مــــن
بــرای دلــبـــرم هــرگـــز دوایـــی نـیـســـت
و از ایـــن گـــل کـــه جــایـــی نــیــســـت
خــودش هــم تــشــنـــه بــود امــــا !!!
نــمـی فـهـمـیـد حـالــش را چـنــان مــیــرفــت و مـــن در دســت او بــــودم
دلـــم مــیـسوخـــت امـــا راه پـــایــــان کـــو ؟
نــه حــتــی آب نـــســیمـــی دربــیــابـــان کـــو؟
و دیـگــر داشـــت در دســتـــش تــمـــام جـــان مـــن مــیــســـوخـــت کــه نــا گـــه ....
روی زانـــوهــای خـــود خـــم شـــد دگــــر از صــبــر او کـــم شـــد
دلــش لــبــریـــز مــاتــم شـــد کــمــی انــدیــشــه کـــرد آنــگـــاه
مــرا در گــوشــه ای از بــیـابــان کــاشــــت
نـشــســت و ســیــنـــه را بــا ســنــگ خـــارایـــی
زهــم بــشـکــافـــت ، زهــم بـشـکــــافــــت
امــــــا !! آه
صـــدای قـلــب او گــویـــی جــهــان را زیـــر رو مــیــکـــرد
زمـیـــن و آســمـــان را پــشـــت رو مــیـــکــــرد
و هــر چــیـــزی کــه هـــر جـــا بـــود بـــا غـــم رو بـــه رو مــیــکــرد
نــمـیــدانـــم چـــه مـیــگـــویـــم ؟ بـــه جـــای آب خـــونــــش را
بــه مـــن مــیـــداد و بـــر لــبــهــــای او فـــریــــاد
بـــمــــان ای گــــــل
کــــه تـــو تــــاج ســـرم هــســتـــی
دوای دلـــبـــرم هـــســتــــی
بــمـــان ای گـــل و مـــن مـــانـــدم
نــشـــان عــشــق و شــیـــدایـــی و بــــا ایـــن رنـــگ و زیــبـــایــــی
و نــــام مــــن شـــقــــایــــق شــــد ......
لينك | نوشته شده در شنبه یکم تیر 1387ساعت 11:37 قبل از ظهر توسط N e D a |
